İz
Karla karışık yağmur yağıyordu.Ben yüreğimi neyle ısıtacağımı bilemez halde bilinçsizce yürüyordum sokakta.Gecenin biri ya da ikisiydi emin değilim,yalnızca onu düşünebiliyordum.Bir de aramızda geçenleri.Evin kapısını nasıl çarpıp çıktığımı hatırlamıyorum.Sanki sokakta açtım gözlerimi.Merdiven altlarına saklanan kediler kadar küçülmüştüm karşısında ama şimdi sokaklara sığmıyordum.Yüreğim de bana sığmıyordu.Sadece git demişti.Git ve gelme sakın. Arkamı dönecek gibi olduğumda yüzümü sıyırıp geçti fırlattığı dergi.Bağırıyordu,defolup gitmemi söylüyordu.Onu küçük düşürmüşüm.Şerefi iki paralık olmuş falan…Daha önce de duydum benzerlerini.Eline yakışmıyor diyordu.Pamuk şekerler gibi tatlı diyordu ellerin,kirletiyorsun.Ama o ne zaman gitmeye kalksa ilk sarıldığım o oluyordu napayım… Kara pamuklara doluyordum parmaklarımı,nefesimle tüketiyordum hem onu hem beni.Çoğalan tek bir şey vardı içimde,kanser hücreleri…O bunu bilmiyordu,zevkten içiyorum sanıyordu.Ölüyordum…Bu yağmurlar da nikotini iyice yapıştırıyor sanki vücuduma dövme gibi.Yediğim tokat aklıma geldi…Onun elleri benimkinden yumuşaktı,daha beyazdı,daha namuslu belki de daha şerefliydi bilmiyorum…Bildiğim tek bir şey vardı;ölüyordum ve o da istemiyordu artık beni…Ne vardı elimde sigara,bir kafede görülmüşsem…Evet söz vermiştim içmemeye ama hayat da bana söz vermişti yaşayacaksın diye.Ödeşiyoruz…Ben ölüyorum.Şimdi hayat istediğince paralasın kendini, bundan sonra oynamıyorum..Al işte sokağın ortasında yaktım sigaramı.Yarın okula giderken bir paket de çantama atıcam.Artık adını zikretmekten korkmadığım bir dost o bana.Kanser hücrelerim birer birer artan bir hayran kitlesi nikotinimin.Sensizlik beni tek azaltan.Kalbimden yiyorum anlasana…
Vazgeçtim…Tokadı unutamıycam.Hayatımda yediğim en acı,en tatlı,en değerli,en içerikli tokattı o.Üstümde söndürsen o en yakın dostumu ertesi gün tutar yine içerdim;ama vazgeçiyorum şimdi.Evet tam da şuanda vazgeçtim.Yarın simit alıcam bir paket sigara yerine,yanına da çay ve peynir.Oturup bir banka seni düşünücem.Denize atmak isterim belki kendimi belli mi olur; ama korkarım suya değmesinden yüzümün.Ya ellerinin izi geçerse…







