KalemKurusu

Niyetim değil aslında
Zaten fakirken zaman
Bu cıngıraklı kelimelerle iyice azaltmak…
Ama; aması anlamı yazmakta zaten.

Sana binlerce mektup yazdım
çoğunu okumadın ama bu son kez olacak…
Kalem kurusu kağıt bozması ve
artık nicelerince terke uğramış bu nağme dizmesi adına
yazılanların hepsi bendeki senden ibaret..!
Yoksun gülüm ;
Artık adımlarım daha az ve daha yavaş
Aşkın kırım mevsimini yaşamaktağım.
Sesimin rengide sarardı.
Avuçlarımdaki umut ise gurbette başlayan göç…
Odamın duvarlarında günü geçmiş şiirler,
Bu katı zamanlarda teninle tanıdım yumuşaklığı.
Yüzünü seyrederek keşfettim bulutları ve
göremez oldum artık kusurlarımı.
Bu çirkin adam biraz filizlendiyse
senden aldı suyunu ve sıcaklığını.
Olmadı hiç bana karşı sevgin
vardı aslında birazda olsa dar vakitlerin.
Dön gülüm geçmişe gidip dönelim güne
Aşkı öğret yeniden emzire emzire.

Sinema afişlerindeki ağlayan surata
Denizlerdeki gün batımına
Döndürme beni.
Ayrılığın geniş nefesini aldırma bana…
Sen illede dünya dedin, siyah dedin
Oysa ben mavileri çok sevdim.
Unutmaki..!
Ben boşlukta sallanan mavilik değilim,
Gökyüzü dedinmi üstünde durduğu topraktan alır rengini.

-Kederej oldum yenemiyorum ah sensiz
Zerdali güzeli gözlerinle bak bana…
Sen yanımdayken içimdeki çocuk daha cesurdu.
Dünya bukadar soğuk değildi,
Penceremin dibinde başlardı gökyüzü ve toprak.
Sana dokunarak yenerdim yalnızlığı.
Gülerdin…
İçimde yürümeye başlardı binlerce karınca.
Öpünce beni kırmızı kesilirdim,
Evren bir boşluğa düşerdi sen ellerimi tutunca…

-Güneş küsmüş şavkımıyor ah sensiz
Gülden nazik ellerini uzat bana.

Sen beni değil benliğimi değiştirdin.
Bir orman yanyını gibi içimde süreceksin…
Bir duygu hazinesi olacağım yüreğinde.
Herkese senden bir şeyler katacağım…

Unutmaki :
Kalemim caddeler kadar işlek
Yüreğimde binalar kadar yüksektir…

Ya hayatın arkasını göster
Yada sonsuzluğu
Gözlerimi kapatmak istiyorum…Hepsi bu…
09/temmuz/2002