KalemKurusu

İşte yeniden adım atıyorum o özlem duyduğum boz toprağa ve yıllar sonra içime çekiyorum o hayat kokan atmosferini. Havada uçuşan toz zerreciklerinin bile bana söylemeye çalıştığı bir şeyler var: HOŞGELDİN!
İçim kıpır kıpır. Ve çocuksu bir heyecanla sarılmış halde bir adım daha gidiyorum.

Şehir… Uzaktan görüntüsüne takılıyor gözlerim. dalıyorum.. Kapılıyorum büyüsüne, seviyorum o karmaşayı, o monotonluğu, o yorucu akımı. Oysa beynimi yoruyor tüm bunlar ve soluduğumsa egsozdan başka bir şey değil!  Seviyorum yine de… Çünkü en yakınımda, sen aşağıda, ben balkonda; aynı havayı içimize çekiyoruz ve belki de senin verdiğin her bir nefes bana yeni bir soluk oluyor. Yani sen yaşıyorsun, ben yaşıyorum. Sen sigaranı içiyorsun, ben dumanını yakalamaya çalışıyorum. Sen konuşuyorsun, ben dinliyorum. Sen bana bakınca ben de sana bakıyorum. Oysa sen gülümseyince, ben bakışlarımı kaçırıyorum. Ve ben… hoşlanıyorum. Senin hislerini ise hiç bilmedim, bilemeyeceğim.

Aynı şehrin monotonluk girdabına düşmüş iki insan olmak bile yetti bana.

Sen çalışıyorsun… ben seni izliyorum.

Ve İstasyon’u on kez turlamışsam, seni her defasında bir bakışlık görebilmek için..

…

Son kez bakıyorum kaldırım  taşlarına belki senden bir iz kalmıştır diye ümid ederek.
Yol uzuyor baktıkça ama sen… sen artık yoksun.
Zaman kısalıyor, yol uzuyor, mekan daralıyor, ruhum ses dalgalarının gönderenden gönderilene ulaşamayacağı kadar atmosfersiz ve dünya.. bir atomun çekirdeği kadar küçük!
Kader beni kendine hayran bırakacak kadar muazzam!!

Bir gün yine yeniden, o gözümde uzayan yolda, beni yalnız bırakan o kalabalıkta seni göreceğimi biliyorum.

Söyleyemediklerim için pişman, yapamadıklarım için üzgünüm. Meğer daha uzun bakmalıymışım o manalı gülen gözlerine! Belki de daha çok şey aramalıydım o saniyelerde. Yanından telaşla geçip gitmemeliydim mesela. En ucuz taktiklerle sesini duymalıydım, ki bende görüntüden fazla bir anın olsun.

Yol uzuyor… Akşam bastırıyor. Derken ışıklar teker teker sönüyor ve… Ve yağmur daha fazla tutunamıyor. Yüreğimi de önüne katarak beni tuhaf bir hüzün dalgasıyla başbaşa bırakıp gidiyor.

Şehre bir yağmur yağdı
Ben ağladım
Ben bir ağladım şehre yağmur yağdı
Ben… yağmur… ağladım….