KalemKurusu

Gözlerim sonsuz uykuya dalmış,kapanmış kalbim,susmuş kalemim. Dudaklarım ince bir çizgi,dilim kördüğüm. Bir kör karanlığın en karanlığına saklanmış mutluluğum kazığa oturtulmuş,acılarım tahta çıkmış. Nasır tutmuş vücuduma baskı yönetiminde vurulan her kırbaç darbesi kifayetsiz kalmış. Rabb’ın ve nebilerin unuttuğu bir ücra şehirde yalnız kalmışım. Şehirdeki tek gerçek acıymış. Güneş hiç doğmamış,dalga sesleri hiç duyulmamış, zamanın olmadığı bir şehirmiş. Bulanık hayatımda gerçek olan tek şey acı ve karanlıkmış. O kadar arsız olmuşum ki ‘örtün üstüme siyah çarşafları’ diye bağırmışım.
Kimse çağrıma kulak vermemiş. Zaten karanlıkmış, daha ne kadar karanlık olabilirmiş ki?
Ben baş kaldırdıkça kırbaçlar şaklamış vücudumda. İsyan ettikçe işkencenin bin türlüsünü görmüşüm.Biat etmem istendikçe çığlık atmışım; yine işkence, yine acı. Onlar meyus ben nabekar ve arsız; ebediyete uzanmışız. İşkencelerin kifayetsiz olduğunu anladıkları zaman zayıf noktamı bulmuşlar. Kelimelerle yakmışlar canımı.Bu öyle bir acıymış ki işkencelerin en büyüğünü yapsalar da kurtulsam diye beni unutan Rabb’e sığınmışım. Öyle sözler söylenmiş ki ben canhıraş çığlık atarken umurlarında olmamışım. Bir sabah içimde bir umut kırıntısıyla uyanmışım.Sahip olduğum tek şey küçük bir kırıntıdan ibaretmiş. Bakmışım Rabb beni gerçekten unutmuş, kırıntıma sığınmışım.
Bir köşede ayaklarım prangalı beklerken barbar neferlerin düşürdükleri bir kalemi bulmuşum.Kalem bulmamla kırıntım yığıncık olmuş.Umudum artmış. İşte tam o sırada şehre güneş doğmuş. Ayaklarımdaki prangalar toz olmuş. Bütün neferler gri bir duman halinde göğe yükselmişler. Mavi,mor çiçekler açmış ayaklarımın altında. Yürüyüp gitmişim mahzenden…O zaman anlamışım ki işkencelerin bin türlüsünün kifayetsiz kaldığı an işi kelimelere bırakacaksın. Ve işte o zaman bir şeyi geç de olsa anlamışım; Rab, kimseyi unutmazmış.

______________________
*:Michale Ende’nin ‘Momo’ adlı kitabında bir bölüm başlığıdır.

MYB ve kalemkurusu ailesi’ne ithafen.

Bu Yazıyı Paylaşın :