Ekleyen : Eda Bıyıklıoğlu
Tarih : 24 Nisan 2008
Kategoriler : Editörden, Nezirler
Yorum Sayısı : 1
Yazıya, Yorum Yapabilirsiniz. yada Geri izleme yaparak sitenizde yayınlayabilirsiniz.

Bu gün yirmi yedinci gün; ellerimden ellerini bıraktığının yirmi yedinci günü…Sensiz ne de zor günler geçireceğimi bilseydin eğer, belki anlardın da bırakmazdın beni. Ha sevgilim! Söylesene bırakmazdın değil mi? Şimdi… aynayı tutmuş bakıyorum da kendime, sanki yirmi yedi gün yaşlandırmış beni..Saçlarımın arasından çektiğin günden beri ellerini kurumuş,yıpranmış,cansızlaşmış… oysa saçlarım senin verdiğin hayatla uzuyorlardı. Kestirdim; bir daha kestirdim bugün saçlarımı… Gözlerimden buğular eksik olmuyor artık.İnci damlalarının dökülmediği bir gün yok.. O masmavi gözlerimi denizlere benzetirdin de inanmazdım.Ama şimdi biliyorum gözlerim değil de gözyaşlarım okyanusun dalgaları gibi hırçın,asi.. Dudaklarım bile yoksunluğundan şikayetçi…Neden yoksun ? Allah aşkına, bir daha soruyorum neden yoksun? Kurudu sen gittiğinden beri dudaklarım,çatladı kenarları.. iyice soğuk vuruyor tenime ; serin serin esen rüzgar tokat gibi vuruyor.. üşüyorum, dayanamıyorum… Gel .. gel ve ısıt nefesinle dudaklarımı.. yeniden hayat bulsunlar ; saçlarımız,gözlerimiz,dudaklarımız… Gel .. gel ve ısıt… bırak ta son bulsun ayrılığımız..

Eda Bıyıklıoğlu