Ekleyen : Eda Bıyıklıoğlu
Tarih : 29 Aralık 2007
Kategoriler : Şiirler
Yorum Sayısı : 3
Yazıya, Yorum Yapabilirsiniz. yada Geri izleme yaparak sitenizde yayınlayabilirsiniz.

Ne gözlerindi beni alıkoyan
ne de sözlerin
ben senin,sende olmayan güzellikleri sevdim…
“nasıl?”diyeceksin
“nasıl olur da bende olmayanı sevebilirsin?”
-bilmiyorum ki
benim sende sevdiğim
kendi kurduğum hayallerim
kendi yarattığım dünyaydı
ben senin,sende olmayan güzellikleri sevdim
ne güneş kadar tebessümlerini
ne de kuytu gamzelerini sevdim
ben senin,içinde sakladığına inandığım
parıltıları sevdim
bir gün çıkar gelir içinden
yüzünde hiç görmediğim
ışıkları bir gün görebilirim diye sevdim
ben senin,sende olmayan güzellikleri sevdim…
gece saatler 12′yi vurduğu zaman
senin beni düşünmeni değil,
benim seni düşündüğümü,hissedebilmenin
verdiği mutluluğu sevdim
gözyaşlarımın senin için aktığını bilmeyi değil,
senin için gözyaşlarımı akıtabilmeyi sevdim
ne çıkar ki…
ben senin,sende olmayan güzellikleri sevdim…
geceleyin saatlerce konuşmayı değil,
saatlerce seninle susup,
karşılıklı nefes alışverişlerimizi
bir gün dinleriz hülyasını sevdim
sabahın ilk ışıklarında seni hatırlamayı değil,
sabahın ilk ışıklarının bile
bana,seni hatırlatmasını sevdim
ne sanatçı ruhunu
ne de isyankar bakışlarını sevdim
ben senin,sende olmayan güzellikleri sevdim…
seninle köşe başında oturup
maviliğin denizine bakmayı değil,
ben,seninle aynı uzantıya bakmayı sevdim
başımı yastığa koyarken seni düşünmeyi değil,
seni düşünmenin verdiği özlemi sevdim
her sabahın akşam oluşunu
seni sevdiğim kadar özlemenin güzelliğini sevdim
ben senin,sende olmayan güzellikleri sevdim…
ne ellerini tutabilmeyi
ne de yanyana oturabilmeyi sevdim
yanımda iken uzakta olmanı değil,
benimle iken benimle
uzakta iken içimde olmanın rüyasını sevdim
sana “seni seviyorum” demeyi değil,
SENİ SEVİYORUM derken bunu hissettiğin anı
düşünmeyi sevdim
ben senin,sende olmayan güzellikleri sevdim…
işte ben;
seni şu yüzden,bu yüzden değil,
bunlar için sevdim
bunları düşünürken içinde senin olanı sevdim
oysa…
sen hiç bilemedin
seni neden bu kadar çok sevdiğimi
“neden beni bu kadar çok seviyorsun?”
diye sorduğun sorulara;
ertelemeye çalışarak bir şeyleri,
kaçamak gözlerle
-”bilmiyorum ki”
cevabını verdim her defasında
-bilmiyorum ki…
bir çocuğun kucaklarını açarak gösterdiği
“dünyalar kadar” değeri vardır ya;
işte benim sana verdiğim
bu DÜNYALAR KADAR değeri sen hissedemedin
seni;şu yüzden bu yüzden değil de,
nedensiz sevdiğimi bilemedin
oysa ben…
oysa ben senin;
SENDE OLMAYAN GÜZELLİKLERİ SEVDİM…