KalemKurusu

Sevmeli insan. Umarsızca, hiçbir yalan katmadan sevdasına… Alışkanlıktan öteye geçmeli içinde büyüttüğü amansız, dermansız, hiç ölmeyen aşkı… ne zamanki yüreği çarpar bir kuş misali gençleşmeli insan her kaç yaşında olursa olsun… Sevmek… Bir kelime midir sadece sevmek! Şarkılarda dinlenen bir ezgimidir sadece yoksa alkol akşamlarında yüreğe çalınan bir yudum şarap mıdır? İçince gerçekten güzelleşir mi insan? Yoksa zaten güzel midir sevgiyle addolunan? Öyle bir sevmeli ki seven sevdiğini, yüreğine dokunabilmeli aynı anda gözlerine bakarken. Aldığı nefes bastığı topraklar bile dile gelmeli aynı zamanda. İçinden sevmeli insan. Yüreğinden koparcasına. Her şeye inat ve başkaldırı olabilmeli sevdası aynı zamanda. Bir vatanseverin ülkesini, milletini, vatanını sevdiği gibi sevebilmeli. Öyle engin olmalı ki sevenin yüreği, kaybolmalı sevilen. İçinde biriktirmemeli insan sevdasına söyleyeceklerini. Özgürlük gibi, halkı gibi sevebilmeli. Umutları olmalı sevenlerin. O umutlarla beslemeli sevdasını. Öyle aşklar beslemeli ki insan yürek dimağında, bir daha düşünmeli açan insan. Üşürken yangın ortasında aklına gelmeli sevdiğinin adı. İçine öyle bir işlemeli ki aşkının adı, her aymaz zamanında gözlerinin önüne gelebilmeli içindeki ateş. Yaşanmışlık kaygısı düşmesin gözlerine…