KalemKurusu

Titrek bir mum aleviydi sevdalarımız. Elektriksiz akşamlarda birer ışık hüzmesi oldu karanlığımıza. Her gün biraz daha acıtıyordu senden ayrı mahzenlerde. Ölüm bile bazen çekilebilir bir işkence oluyordu. Hayata öyle bir bakış atmıştım ki hayat bile şaşırmıştı. Hatırlar mısın o, o ilk göz göze geldiğimiz kış gününü. Gökyüzünden bir pamuk gibi yağan karda pusmuş gözlerine bakarken yakalamıştın gözlerimi. Oracıkta bitivermişti her şey. Anlatıyordu aslında gözlerim sana her şeyi ama, ama sen dahasını istiyordun. Sanki inanmıyordun gözlerimin söylediklerine. Ama bilmediğin, gözlerimin söylediklerinin her şey olduğuydu.
Bir ölüm sessizliğine büründü gece. Tüm o anlatılan aşk hikâyeleri birer birer çakmıştı beynimin bütün çıkıntılarında. Rüyalarımda sen, şarkılarımda sen, alkol ikindilerinde sen, dünyamda sen oluvermiştin bir anda. Ben bile şaşırmıştım. Hiç böyle hissetmemiştim kendimi. Hiç düşmemiştim bu denli çölüne sevdanın. Susuzluğunu ilk o anda anlamıştım, Mecnun’u ilk o anda, Kerem’i, Ferhat’ı ilk o anda anlamıştım.
Aslında her şey güzeldi bir yandan. Problem senin Leyla olmayışındı, yada Aslı yada Şirin. Suspus olmuştun, sessizliğin yüreğimin haykırışlarında kaybolmuştu. Bende kalan her şeyin, bende olan her şeyin aslında sende olamayışıydı çaresizliğim. Karanlığa gömülmüştü gündüzüm. Artık eskisi gibi olmayacaktı. Karanlığım bile….
Yokluğun, yoksunluğun o kadar acıtırken içimi sen başka âlemlerde başka aşklarda bulmuştun bile mutluluğu. Hasrete dayanırdı yürek ama sensizlik ateşine dayanmazdı. Dayanamadı da. Kör kurşunun adres sormaz soğukluğunu tatmıştı zaten zihnimin seni anan korteksleri. Toprak soğuğunu hissetmeye başlamıştı haykıran hücrelerim. Bir Fatiha okunmuştu zaten artık seni saran bedene. Güle güle dünyam. Güle güle…