KalemKurusu

Gecenin zifiri karanlığınd hiçbirşey bulamıyorum. Gündüzün göz alıcı aydınlığındada hiçbirşey bulamıyorum Zevk alacak şey yok artık. Eskiden bayılarak bikaçkere dinlediğim şarkıyı şimdi hiç dinlemez oldum. Eskiden beğendiğim siyah tşörtümü giymez hatta elime almaz oldum. Eskiden konuşmaktan zevk aldığım insanlar artık benle konuşmuyor bende onlarla. Eski dostlarım yok artık. Eskiden sabahın en erken saatlerinde gittiğim bir okulum ve şakalaşacağım bir okulum yok. Sıkılacağım bir ders kalmadı son 5 dk diye hocaları kandıramıyacağım artık. Eskiden koşarak gittiğim o yollar yok artık. Eskiden oynadığım lastik top; eskiden eskiden eskiden. Eskiden bir ben kaldım bir benim eski düşüncelerim. Aslında benden de bir şey kalamadı çünkü büyük bir enkaz altındayım bende altından kurtularak zor çıkmıştı düşüncelerim. Bu kez anladım kuru dallardan yapma bir köprüden geçiyorum. Ben ordaydım erbabı yalnızları yutan kentler biliyorum. Bu kez anladım hüzünlerden mosma mutluluklar yaşıyorum. Ben ordaydım acemi aşıkları boğan sular biliyorum. Ne müteffik belli Ne sığınakların yeri. Bu kez anladım kartonlardan yapma siperlere pusuyorum. Ben ordaydım huzurlu zamanları yıkan sorular biliyorum. Kaybettim bugün kendimi hükümsüzdür sonu yok bunun boşluklardan boşluk beğendim. Vazgeçtim bugün herşeyden halsiz bu kalbim hem suçsuz hem güçsüz hem de halsiz’diye son paragrafımı sevdiğim en azından şu an beğendiğim bi şarkı sözüyle kapatmak istedim.