Ekleyen : Damla Özmen
Tarih : 19 Nisan 2008
Kategoriler : Şiirler
Yorum Sayısı : 2
Yazıya, Yorum Yapabilirsiniz. yada Geri izleme yaparak sitenizde yayınlayabilirsiniz.

Seninle biz.. Gozlerimizi acardik, gozlerimizi kapatirdik.. birbirmize bakardik.. Gozlerimi acinca saate bakardim, sonra sana ve seni izlerdim ben.! Saniyeler,Dakikalar ve saatler ilerlerdi nankorce hizlica..
Doyamazdim gozlerinin en derinliklerine, intihar etmek istedigim yere bakmaya, Ben doyamadim hicbirzaman sana, susadim a$kina, agladim gozlerine bakamadigim su karanlik dunyaya. Seninle biz, en cok susmayi severdik hatirlarmisin artik bilemem ya, Susardik, susardin, ve ben susardim, Yazarini bilmedigimiz siirlerin misralarinda kaybolurduk.

Sadece sen, Ve sadece ben, ” biz” olurduk.. Ve sen, Giderken
Yine susmayi sevdik, Yine sustun, yine sustum Ve “gitme” diyemedim.
Alışkanlıklarından kolay vazgeçemiyormuş insanlar meğer..
Susmaya alişmiştim seninle..
Sen gittin, Ben sustum
Sen kayboldun, Ben sustum !
Sensizim ve ben susuyorum.
Şimdi sen, çok uzaklarda sesini duyamadıgım,eski bir şarkisin,
Ve,
Şimdi ben, bozulmuş bir plak.. susuyorum.
Çok unutulmuş ve bir kenarda saklanıyorum..

Gittiginde sen, Ilk yaptigim $ey du$unmek oldu,
Sustum, Ve düşündum.
Neler paylaşmıştık biz, Neden acı çekiyordum..
Neden sen ” uzakta ince bir sızı ” oldun..
Çünkü seninle öğrenmiştim sevmeyi,
Seninle öğrenmiştim susmayı…

Şimdi sen, suskun bir hüzün, çok uzak bir şehirde,
Şimdi ben, suskun bir aşk,
Şimdi biz, iki suskun, yürek, aynı olmayan iki yürek..

Şimdi gidiyorum bende,
Ve sen susuyorsun, suskunlugun alışkanlıktan değil,
Suskunsun çünkü sen gittiğimi bile bilmiyorsun..

Susmaya gidiyorum merak etme… !

Susacağım, susuyorum ve sustum… !