KalemKurusu

…ve ışıklar kapandı. Beyaz perde çekildi. Sesler kesildi. Müzik bitti…. Herkes nereye gitti.Hani etrafımda dönen pervaneler. Hani yüksek sesler. Kulağımdaki notalar hangi uçsuz noktada birleşip şarkı oldular.Hangi tonda girdiniz.Yanlış mı bastınız…Bam bam bam Do, Mi ,Sol…. Sonra tüm sesler kısıldı. Notalar indirildi. Yaprak yaprak döküldü tüm olanlar. Hepsi geride kaldı. Ve ışklar kapandı. Beyaz perde çekildi. Sonra kahverengi tonlarında o güzel alacalı tane toprak o eşsiz suyla birleşti. Yavaş yavaş çekmeye başladı suyu toprak. İçti içti içti…. doyuncaya kadar içti. Ve yanında götürdükleri…yavaşça içeri giriler. Hafif bir apı gıcırdaması ve birden yükseklerden içeri giriş başaldı sonsuzluğa.Kapılar kapandı.Sesler kesildi.Herkes gitti. Yüzümdeki çizgiler belirdi mi?acaba .Ama aynalarda kırıldı. Yansımalar çok uzakta. Uzantım nereye düştü. Gerçek mi görüntüm yoksa sanalmı?Ve ışklar kapandı. Herkes gitti. Uzun olan yolculuğumun en dar, en kısa en sesiz ve en karanlık kısmını atlatmaya çalışıyorum.Şimdi yollar dahada uzadı. Korkularım yükseliyor. Hareket edemiyorum. Yerin binlerce kat altına tıkılmışım gibi.Hareket edebilseydim çıkardım buradan. Ruhum uzun bir yolculukta. Etrafımda vıcık vıcık sesler yükseliyor.Işıklar açılsın diyorum. Müzik başalsın ben buradayım….hey hey duyan yok mu diyorum. Haykırıyorum, sesim kulaklarımda çınlıyor. O kadar dar bir yerdeyim ki geri çarpıp çarpıp bana geri dönüyor.Kulak zarlarım patlayacak neredeyse kendi sesimden.Sonra herşeyi anlamaya başlıyorum.bağırmayıda orada bırakıyorum artık. Sesimde çıkmıyor zaten. Küçük kurtçuklar sardı bedenimi. Kemiriyorlar beni. Ruhum yukarıda biryerlerde müzikle bütünleşmiş ama ben gidemiyorum. o bile beni yalnız bıraktı.Yavaş yavaş dökülüyorum.Kemilerim kaldı benden geriye.Onlarda bitecek birgün biliyorum.
….ve ışklar kapandı.Rhum can çekişiyor.Kendimi kaybettiğim fani yaşamdan sonra ilk defa kendimi buluyorum,kendimi dinliyorum….Oyuncak sahte odaların bulunduğu,yüzü gülen insanların yaşadığı….o eşsiz güzelliklere bende kandım.Evet farkındayım bende kayboldum onlarla.Değiştikçe bende değiştim.O büyüdükçe bende büyümek istedim.Yalnız ben…Şimdi kör zindanlardayım.Karanlık bir oda sanki.Nem kokuyor,nefes alamıyorum.aldığımıda söyleyemem.Varmıyım yokmuyum bilemiyorum….Burası boyalarla süslenmiş kahramanların bulunduğu insalığın herşeye savaşır gibi saldırdığı o ortama hiç benzemiyor.Şimdi bedenim bembeyaz bir örtüyle bütünleşmiş.Halbuki içim simsiyah.Şimdi bile kandırmaca oynuyorum.Ve ışıklar kapandı….renkli bedenim burada kadlı siyah ruhum göklere uçuyor.Ve ışıklar kapandı,herkes vedalaştı.Ama beni soran olamdı ben yalnızlığımı alıp gidiyorum.Ve ışıklar kapandı.Hani etrafımdaki pervaneler,hangi kamera beni çekiyor Ve ışıklar kapandı,sesler azaldı..Tüm dünyanın çığlıklarıyla siyah ruhum yukarıya tırmandı