Yalnız Çocuk
Sessiz bir aksam üstüydü, 
Yalnız çocuk ağlıyordu yine…
Kaybolan yıllarını arıyordu,
Yapayalnız sokaklarda…
Titrek sokak lambası ışığında;
Unuttuğu sevgiye bakıyordu,
Masum ve garipçe…
Yürüyordu çıplak ayaklarıyla,
Ne zamandır unuttuğu;
Sımsıcak ana sevkatine…
Aldırmıyordu üşüyen vücuduna;
Biliyordu bir gün bulacaktı O’nu…
Sarılacaktı yılların hasretiyle
Bir daha bırakmamak üzere…
Öpecekti o güzelim yüzünü
Hem de doya doya…
Biliyordu bir gün bitecekti
Acı dolu bu garip hasret
Umudunu kaybetmeden,
Yürüyordu sevgiye yalnız çocuk…
Gönderen : Gevher N.A.
Yazar : Bilinmiyor







Haziran 11th, 2008 - 03:36
şiir gerçekten çok güzel ama ben resime takıldım kaldım
Haziran 17th, 2008 - 20:22
bütün çocuklar sanki yalnız geliyor bana