KalemKurusu

Bu sabah yalnız uyandım..
Pencereden bile insan sesleri gelmiyordu.
Sadece arabalar geçiyordu; bir de kuşlar.
Sonra mutfağa gittim.
Bir kişilik çay demledim.
Kahvaltım tek kişilik..
Kesilmiş biletim gibi.. Kaderim gibi..
Masaya baktım: bir çatal, bir bardak, bir dilim ekmek..
Gözlerim raftaki çerçevelere takıldı.
Orda bile yalnızdım.
Aile fotoğrafındakiler bile sanki siliniyordu baktığımda.
Beynim bile bile oynuyordu benimle!
Akıl ve ruh arasında bir kavgaya dönüştü neredeyse yalnızlık ifadesi.
Fazla düşünmemeye çalışıyorum. Penceremden dışarı bakıyorum.
Ağaçlar güzel..
Gökyüzü mavi..
Bir kaç ta beyaz bulut serpiştirilmiş üzerine..
Hele kuşlar cıvıl cıvıl
Manzaraya diyecek yok!
Tek başıma anın tadını çıkardım (!)
Sonra dayanamadım, dışarı çıktım.
Böylesi de güzeldi.
Bir de çifter çifter gezenler olmasa etrafta!
İşte belki o zaman bu kadar bağlanmazdım evime.. o soğuk dört duvar arasında zaman geçirmeye çalışmak yerine dışarda beni bekleyen şeylere koşardım.
Ama yok!
Doğa penceremden daha güzel görünüyor.
Dönüyorum beni hiç kimsenin beklemediği evime ve bir kitap alıp oturuyorum camın önüne.
Bir de Sevda Çiçeği ’m var.
Tam oraya koymuştum.
Ara sıra rüzgâr kokusunu taşıyordu bana.
İçim doldu taştı; kâğıt kaleme sarıldım mecburen.
Yalnızlığımı, kuşların ötüşünü, çiçeğin kokusunu, içmeyi çok sevdiğim çayın aksine tatsızlığını kâğıtla paylaştım. Kalemle…

Akşam yine tek başıma film izledim. Çok komikti sahneler ama gülemedim.
Ekrandan gelen sesler bile en az iki kişilikti.
Ve yatmadan önce de dua ettim.
Ben tektim.. ama açılan eller çiftti. Yine de yalnızlığıma açılmışlardı..
Başımı yastığa koyduğumda hala yalnızdım.
Hayalin belirmeye başladı birden.
İçimdeki darlığa nefes oldu.
Tuttum onu! İkinci bir nefeste kaybolmayacağını bilemezdim ki!

Bütün ömrüme yetecek kadar yalnızlık yaşadım.
Şimdi seni yaşamak vakti…