KalemKurusu

Yatağın diğer ucu sanki eskisinden daha uzak geliyordu kollarıma.Ya da sen çoktan gitmiştin.Gözlerimi açmak istemiyordum.Ya yoksan,gitmişsen..Ya bu hikaye de böylece bitmişse…Az önce rüyamda gördüklerim geçiyor aklımdan.Hava bu kadar soğuk değildi ama yine de sarılıyordun bana.Yollar da bu kadar kısa değildi; ama yorulmuyorduk yine de yürürken.Olsun diyordun bahane oluyor sana sarılmama. Gülüşüyorduk.Sonra öpüyordun beni her seferinde utana sıkıla vedalaştığımız sokağımın başında.Rüyam tatlıydı,siyah renk hiç yoktu.Burnuma güzel kokular geliyordu ve korkular kayboluyordu.Oysa şimdi tam sol tarafımda kocaman bir ağırlık var ve çarpıntı yapıyor,korkuyorum…Ya gitmişsen..Burnum geliyor aklıma,ikinci kez ürperiyorum.Almıyor kokunu lanet olası!Nerdesin..Lütfen gitmiş olma.Koku deyince aklıma bana getirdiğin o koca demet kır çiçekleri geliyor.Severim papatyaları incitmeden ve sen de çok iyi bilirsin bunu.Alet etmem asla şüphelerime zaten sevmediğini de aklıma bile getiremem…Güller sadece tutkulu derdin oysa kır çiçekleri narin senin kadar ve ne zaman çeksem kokunu, içime 12 aylık bir bahar dolar…Sahiden öyle miydim bilmiyorum ama ne zaman göğsüne koysam başımı hissederdim aldığın o koca nefesi.Peki şimdi nerdesin…Yatağım…Yatağım büyük değil senle dolu dünyam kadar.Aşk biraz da cesarettir demiştin ilk öpmek istediğinde beni.Aynı cesareti neden gösteremiyorum şimdi.Gözlerimi açamıyorum.Yokluğun başka hiçbir düelloya benzeyemez, kırar cesaretimi düşüncesi bile.Bu yüzden uykuya dönmeliyim bu gece de.İlaçlarımı gözlerim kapalı içmeliyim yine.Burnumunsa bahanesi yok kokunu duymamaya.Bırak bu gece de kandırayım kendimi…Kandırayım,belki uyandığımda korkular gibi küçülür yatağım…Ve sen yine bana yakın, sarılır yürürüz rüyalar boyu…